POBŁOCIE
Pobłocie to nieduża wieś sołecka w gminie Linia, przy drodze łączącej Strzepcz z Wejherowem. Nie ma tu zabytków, a większość domów wzdłuż szosy powstała po ostatniej wojnie. To inne Pobłocie niż wsie pod Kołobrzegiem, po niemiecku Pobloth, notowane już w 1159 roku.
Nazwa pochodzi od położenia wobec dawniej stołecznego Strzepcza: „po błocie”. Pierwsza wzmianka, w formie „Poblocz”, bywa datowana na 1401 albo 1400 rok. W 1414 roku źródła notują sprawę sądową Wojciecha Dobrogosta z Pobłocia. Stąd wywodzi się rodzina szlachecka Pobłockich herbu Brochwicz, w części herbarzy opisywanego jako odmiana Jelenia. Pierwsi wymienieni z nazwiska, w 1570 roku, to Wojtek Poploczki oraz Matthias i Martinus Pobłocki. Używali przydomków: Bach, Delk (także Dalck i Dalek), Kisz, Kołdras, Kościanek, Mach, Siedwa i Witek. Oprócz Pobłocia mieli działy w innych wsiach kaszubskich, między innymi w Gowinie, Puzdrowie, Kętrzynie, Wyszecinie, Lewinie, Lewinku, Strzebielinie, Mściszewicach, Opalinie, Podjazach, Tępczu, Żelewie, Dzięcielcu, Łówczu i Perlinie. Pełnili lokalne urzędy ziemskie w powiecie mirachowskim i posłowali na sejm.
Około 1600 roku dobra były podzielone na osiem działów. W katastrze kontrybucyjnym z 1772/1773 roku wieś składała się z czterech części. Krew Delków Pobłockich szła już wtedy po kądzieli: jedna część należała do Barbary Słuszewskiej, córki Barbary z Delków Pobłockich, inna formalnie do Katarzyny z Delków Pobłockich, żony Jana Białka. W 1880 roku Pobłocie było jeszcze majątkiem rycerskim o powierzchni jedenastu łanów, w rękach Żelewskich i Wittkego. Rozparcelowanie między chłopów i zmiana wsi w gminę przypadają na drugą połowę XIX wieku. Przez pewien czas wieś była siedzibą władz gminnych. Do dziś ma charakter rolniczy.